ຄວາມຕຶງເຄັຽດລະຫວ່າງການຫາປະໄວ້ຂອງບໍລິສັດ ແລະ ການປະດິດສ້າງໃນການຜະລິດເຄື່ອງມືແທ້

ຜູ້ຜະລິດເຄື່ອງມືແທ້ທີ່ມີຂະໜາດເລັກ (diamond tools) ມັກຮູ້ສຶກວ່າຕົນເອງຢູ່ໃນສະຖານະການທີ່ຍາກຈະຕັດສິນໃຈ ເມື່ອຕ້ອງເລືອกระຫວ່າງການຫາເງິນໃນປັດຈຸບັນ ແທນທີ່ຈະລົງທຶນໃນການປະດິດສ້າງສິ່ງໃໝ່ໃນອະນາຄົດ. ຄວາມກົດດັນໃນການບັນລຸເປົ້າໝາຍທຸກໆໄຕຣມາດ, ຈັດການກັບລາຄາວັດຖຸດິບທີ່ປ່ຽນແປງໄດ້ຢ່າງບໍ່ແນ່ນອນ, ແລະ ປະຕິບັດຕາມຂໍ້ກຳນົດດ້ານກົດໝາຍຕ່າງໆ ມັກຈະເຮັດໃຫ້ບໍລິສັດຕ້ອງຫຼຸດງົບປະມານດ້ານການຄົ້ນຄວ້າ ແລະ ການພັດທະນາ (R&D). ແຕ່ຖ້າບໍລິສັດເຫຼົ່ານີ້ລະເລີຍການພັດທະນາເຄື່ອງມືແທ້ທີ່ມີຂະໜາດເລັກ, ພວກເຂົາຈະມີຄວາມຫຍຸ້ງຍາກໃນການຕິດຕາມຄວາມຕ້ອງການຂອງລູກຄ້າໃນປັດຈຸບັນ – ເຊິ່ງເປັນເຄື່ອງມືທີ່ທັງມີຄວາມຖືກຕ້ອງສູງເຖິງຂີດສຸດ ແລະ ມີຄວາມໝັ້ນຄົງໃນການໃຊ້ງານ. ການສຶກສາຫຼ້າສຸດຂອງສູນສາກົນດ້ານນະວັດຕະກຳເຄື່ອງມືແທ້ທີ່ມີຂະໜາດເລັກ (International Centre for Diamond Tooling Innovation) ໄດ້ເປີດເຜີຍຂໍ້ມູນທີ່ນ่าເປັນຫ່ວງ: ບໍລິສັດທີ່ໃຊ້ຈ່າຍດ້ານການປະດິດສ້າງສິ່ງໃໝ່ໆ ໃຕ້ 7% ຂອງລາຍໄດ້ທັງໝົດຂອງຕົນ ມັກຈະເສື່ອມຄຸນນະພາບ ແລະ ສູນເສຍຄວາມທັນສະໄໝພາຍໃນໄລຍະເວລາພຽງ 3 ຫາ 5 ປີ. ແລະ ສະຖານະການກໍຈະເປັນໄປຢ່າງຍາກລຳບາກຍິ່ງຂຶ້ນໄປອີກເມື່ອພິຈາລະນາການລົງທຶນໃຫຍ່ໆ ທີ່ຕ້ອງໃຊ້ເວລາຫຼາຍປີກ່ອນທີ່ຈະເລີ່ມເຮັດໃຫ້ເກີດປະໂຫຍດ. ບໍລິສັດທີ່ມີຄວາມເຂົ້າໃຈທີ່ດີທີ່ສຸດຈະແກ້ໄຂບັນຫານີ້ຢ່າງເປັນຮູບປະທຳ ໂດຍການບັນຈຸການໃຊ້ຈ່າຍດ້ານ R&D ເຂົ້າໄປໃນການວາງແຜນການພັດທະນາຜະລິດຕະພັນຂອງຕົນໃນໄລຍະຍາວ. ແທນທີ່ຈະເບິ່ງການຄົ້ນຄວ້າວັດຖຸດິບຂັ້ນສູງ ແລະ ການປັບປຸງຂະບວນການເປັນຄ່າໃຊ້ຈ່າຍທີ່ເປັນພຽບ (overhead), ບໍລິສັດທີ່ມີມຸມມອງໄປຂ້າງໜ້າເຫຼົ່ານີ້ຈະເບິ່ງວ່າເປັນການລົງທຶນທີ່ຈະຊ່ວຍຮັກສາຕຳແໜ່ງຊັ້ນນຳຂອງພວກເຂົາໃນຕະຫຼາດໄດ້ເປັນເວລາຫຼາຍປີຕໍ່ໄປ.

ການຈັດສົ່ງທຶນທີ່ມີຢູ່ເພື່ອການຄົ້ນຄວ້າ ແລະ ພັດທະນາຢ່າງມີຍຸດທະສາດຜ່ານບໍ່ດີຂອງການຈັດສົ່ງທຶນ

ກົດເກນ 70-20-10 ທີ່ຖືກປັບໃຫ້ເໝາະສົມກັບຜູ້ຜະລິດເຄື່ອງມືແທ້ຈິງ

ສຳລັບຜູ້ຜະລິດເຄື່ອງມືເພັດທີ່ຕ້ອງການໃຊ້ເງິນຄົ້ນຄວ້າຂອງຕົນໃຫ້ເກີດປະໂຫຍດສູງສຸດ, ມີຫຼາຍຄົນກຳລັງຫັນໄປໃຊ້ຮູບແບບທີ່ຖືກປັບປຸງຂອງຍຸດທະສາດການຈັດສັນທຶນທຶນ ເຊັ່ນ: ກອບ 70-20-10 ທີ່ເປັນທີ່ຮູ້ຈັກດີ. ໂດຍພື້ນຖານແລ້ວ, ພວກເຂົາຈະແບ່ງງົບປະມານການຄົ້ນຄວ້າ ແລະ ພັດທະນາ (R&D) ອອກເປັນສາມສ່ວນ. ປະມານເຈັດສ່ວນສິບຈະຖືກນຳໃຊ້ເພື່ອປັບປຸງຜະລິດຕະພັນທີ່ມີຢູ່ແລ້ວ ເຊິ່ງສາມາດສ້າງລາຍໄດ້ທັນທີ. ອີກໜຶ່ງຫ້າສ່ວນຈະຖືກນຳໃຊ້ໃນເຕັກໂນໂລຊີທີ່ພັດຕະນາຕໍ່ຈາກສິ່ງທີ່ພວກເຂົາກຳລັງເຮັດຢູ່ເດີມ, ເພື່ອຂະຫຍາຍຄວາມສາມາດໂດຍບໍ່ຫັນໄປຫາດ້ານອື່ນຫຼາຍເກີນໄປ. ສ່ວນທີ່ເຫຼືອ 10% ຈະຖືກນຳໃຊ້ສຳລັບແນວຄິດໃໝ່ໆ ທີ່ກ້າຫັນ ສຳລັບເຄື່ອງມືເພັດ ເຊິ່ງອາດຈະໃຊ້ເວລາຫຼາຍປີກ່ອນຈະເລີ່ມເກີດຜົນຕອບແທນ ແຕ່ອາດຈະປ່ຽນແປງທັງໝົດໃນອະນາຄົດ. ການແບ່ງງົບປະມານຢ່າງລະມັດລະວັງນີ້ຊ່ວຍປ້ອງກັນບໍ່ໃຫ້ບໍລິສັດຕ້ອງຍິນດີເອົາການປະດິດສ້າງໃນໄລຍະຍາວໄປເພື່ອໃຫ້บรรລຸເປົ້າໝາຍການຫາປະໄວ້ໃນແຕ່ລະໄตรມາດ. ຜູ້ນຳທີ່ດີທີ່ສຸດຍັງໄປໄກກວ່ານີ້ ໂດຍການເຊື່ອມຕໍ່ແຕ່ລະສ່ວນຂອງການໃຊ້ຈ່າຍຂອງພວກເຂົາເຂົ້າກັບຈຸດເຈາະຈົງໃນແຜນທາງການພັດທະນາເຕັກໂນໂລຊີຂອງພວກເຂົາ. ວິທີນີ້, ທຸກໆເຊັນຕີທີ່ຖືກລົງທຶນຈະສອດຄ່ອງກັບເວລາທີ່ຕະຫຼາດຈະພ້ອມຮັບເອົານະວັດຕະການເຫຼົ່ານີ້ ແລະ ການພັດທະນາທີ່ກ້າວໜ້າໃນດ້ານວິທະຍາສາດວັດຖຸ ທີ່ເໝາະສົມຕໍ່ອຸດສາຫະກຳ.

ການສຶກສາເຄື່ອງຕົວຢ່າງ: ການປັບປຸງການເຊື່ອມຕໍ່ດ້ວຍເລເຊີ່ ທີ່ໄດ້ຮັບທຶນຈາກສ່ວນຕ່າງຂອງບໍລິການ

ບໍລິສັດຜະລິດຊັ້ນນຳຂອງເອີຣົບແຫ່ງໜຶ່ງໄດ້ປະເຊີນກັບບັນຫາດ້ານການເງິນເມື່ອພະຍາຍາມຈັດຫາທຶນສຳລັບການຄົ້ນຄວ້າເພື່ອພັດທະນາຜະລິດຕະພັນໃໝ່ທີ່ໃຫຍ່ທີ່ສຸດຂອງພວກເຂົາ. ແທນທີ່ຈະຍົກເລີກ, ພວກເຂົາໄດ້ຄິດຄົ້ນວິທີທີ່ນ່າສົນໃຈໃນການຈັດຫາທຶນສຳລັບການປັບປຸງເຕັກໂນໂລຢີການເຊື່ອມຕໍ່ທີ່ຊ່ວຍດ້ວຍເລເຊີ (laser assisted bonding) ໂດຍການນຳໃຊ້ລາຍຮັບຈາກການບໍລິການຂອງພວກເຂົາ. ພວກເຂົາໄດ້ນຳເອົາປະມານ 15% ຂອງລາຍຮັບຈາກການບໍລິການຮັກສາເຄື່ອງມື ແລະ ການລົ້ມເຄື່ອງມືໃໝ່ອີກ (ເຊິ່ງເປັນລາຍຮັບທີ່ຄ່ອນຂ້າງຄົງທີ່ເสมອ) ແລະ ນຳໄປໃຊ້ໃນການສ້າງຜິວເຊື່ອມຕໍ່ທີ່ມີໂຄງສ້າງນາໂນເປັນພິເສດ. ຜົນທີ່ໄດ້ຮັບ? ວັດຖຸຂັດຂອງພວກເຂົາໄດ້ຢືນຢູ່ໄດ້ຍາວຂຶ້ນປະມານ 20% ໂດຍທີ່ຍັງຮັກສາຄວາມຖືກຕ້ອງໃນການຕັດໄວ້ໄດ້ເທົ່າເດີມ. ສິ່ງທີ່ເຮັດໃຫ້ວິທີການນີ້ມີຄວາມເປັນປະຫຼາດໃຈກໍຄື ມັນສະແດງໃຫ້ເຫັນວ່າບໍລິສັດຕ່າງໆສາມາດນຳໃຊ້ສິ່ງທີ່ພວກເຂົາມີຢູ່ແລ້ວໃນວົງຈອນຊີວິດຂອງຜະລິດຕະພັນເພື່ອຈັດຫາທຶນສຳລັບການພັດທະນາໃໝ່ທີ່ມີຄວາມສຳຄັນຢ່າງຍິ່ງ. ເຖິງແຕ່ 18 ເດືອນຫຼັງຈາກນຳເອົາເຕັກໂນໂລຢີນີ້ໄປໃຊ້ງານ, ອັດຕາຜົນຕອບແທນຈາກການລົງທຶນ (ROI) ໄດ້ເພີ່ມຂຶ້ນເຖິງ 12 ເທົ່າຕໍ່ 1 ເນື່ອງຈາກການສາມາດຕັ້ງລາຄາເຄື່ອງມືຂອງພວກເຂົາໃຫ້ສູງຂຶ້ນ ແລະ ມີບັນຫາການຮັບປະກັນນ້ອຍລົງ. ມັນເປັນການພິສູດວ່າ ບາງຄັ້ງການຈັດລຽງໃໝ່ເຖິງທິດທາງຂອງການລົ້ມເຫຼື້ອມຂອງເງິນທຶນພາຍໃນບໍລິສັດອາດຈະຊ່ວຍໃຫ້ສາມາດຮັກສາດຸນດີລະຫວ່າງການດຳເນີນງານປະຈຳວັນ ແລະ ການນິເຄີນທີ່ໃຫຍ່ຂຶ້ນເຊິ່ງທຸກຄົນມັກເວົ້າກ່າວກັນ.

ການບັນຈຸການປະດິດສ້າງໃນທາງຍືນໄລຍະເວລາເຂົ້າໄປໃນວຟົງການປະຕິບັດຕາມທຸກໆ ເຖິງສີ່ເດືອນ

ການພັດທະນາສອງເສັ້ນທາງ: ການຮ່ວມກັນທົບທວນຜະລິດຕະພັນກັບແຜນທາງດ້ານເຕັກໂນໂລຊີ

ການຜະລິດເຄື່ອງມືທີ່ມີເພັດເປັນສ່ວນປະກອບເປັນບັນຫາໃຫຍ່ສຳລັບຜູ້ຜະລິດທີ່ຕ້ອງຮັກສາຄວາມສົມດຸນລະຫວ່າງເປົ້າໝາຍໃນໄລຍະສັ້ນກັບການປະດິດສ້າງໃນໄລຍະຍາວ. ບໍລິສັດສ່ວນຫຼາຍຈະລອງນຳໃຊ້ວິທີການທີ່ເອີ້ນວ່າ 'ການພັດທະນາສອງເສັ້ນທາງ' ໂດຍເຮັດການປັບປຸງຜະລິດຕະພັນໃນຂະໜາດນ້ອຍໄປພ້ອມກັບການລົງທຶນໃນການຄົ້ນພົບເຕັກໂນໂລຊີທີ່ສຳຄັນ. ເມື່ອບໍລິສັດທຳການທົບທວນຜະລິດຕະພັນທີ່ມີຢູ່ແລ້ວເທີບກັບສິ່ງທີ່ເກີດຂື້ນໃນດ້ານວິທະຍາສາດວັດຖຸຢ່າງເປັນປະຈຳ ພວກເຂົາຈະຮັກສາການຄົ້ນຄວ້າຂອງພວກເຂົາໃຫ້ມີຄວາມກ່ຽວຂ້ອງກັບສິ່ງທີ່ລູກຄ້າຕ້ອງການຢ່າງແທ້ຈິງ. ຕົວຢ່າງເຊັ່ນ: ການເຄືອບ PCD. ການທົບທວນຜົນການປະຕິບັດຂອງເຄື່ອງມືທຸກໆ ເຖິງສີ່ເດືອນຢ່າງງ່າຍດາຍມັກຈະສະແດງໃຫ້ເຫັນຢ່າງຊັດເຈນວ່າເຄືອບຂັ້ນສູງເຫຼົ່ານີ້ສາມາດແກ້ໄຂບັນຫາການສຶກຫຼຸດທີ່ເກີດຂື້ນເລື້ອຍໆ ໃນການຕັດທີ່ເກີດຂື້ນໃນທຸກໆວັນທີ່ໂຮງງານຜະລິດຕະການ.

ວິທີການນີ້ຕ້ອງການ:

• ທີມງານຂ້າມຫົວໜ້າຮ່ວມກັນປະເມີນຄວາມເປັນໄປໄດ້ດ້ານເຕັກນິກ ແລະ ຄວາມເປັນໄປໄດ້ດ້ານການຄ້າ
• ການຈัดຕັ້ງສະເປັກທີ່ອຸທິດເພື່ອ "ການແຂ່ງຂັນດ້ານນະວັດຕະກຳ" ໂດຍຈັດສັນ 15–20% ຂອງຄວາມສາມາດດ້ານວິສະວະກຳ
• ຂະບວນການຂັ້ນຕອນ-ການປະເມີນ (Stage-gate) ທີ່ການຄັດເລືອກໂຄງການເຂົ້າໄປໃນຖົງທີ່ເປັນການປັບປຸງທັນທີ ຫຼື ການພັດທະນາຄວາມສາມາດໃນອະນາຄົດ

ຜູ້ຜະລິດຊັ້ນນຳທີ່ສຳຄັນທີ່ສຸດໃນປັດຈຸບັນໄດ້ປະກອບເຖິງເປົ້າໝາຍຂອງການພັດທະນາເຕັກໂນໂລຢີຂອງພວກເຂົາເຂົ້າໃນການປະຊຸມປະຈຳທຸກໄຕຣມາດ. ເມື່ອວິທີການສັງເຄາະໃໝ່ໆ ມີຄວາມໝັ້ນຄົງພໍສົມຄວນສຳລັບການນຳໃຊ້ໃນໂລກຈິງ, ບໍລິສັດຈະມີຂະບວນການທີ່ກຳນົດໄວ້ເພື່ອນຳເອົາມັນໄປໃຊ້ໃນຜະລິດຕະພັນປັດຈຸບັນຂອງພວກເຂົາ. ນີ້ໝາຍຄວາມວ່າ ການປະດິດສ້າງບໍ່ພຽງແຕ່ຢູ່ໃນຫ້ອງວິຈັຍເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ຍັງຖືກນຳໄປຈັດສົ່ງສູ່ຮ້ານຄ້າຢ່າງຈິງຈັງໂດຍບໍ່ຮີ້ວຮາຍຕໍ່ເວລາການຜະລິດ. ວິທີທີ່ບໍລິສັດເຫຼົ່ານີ້ຈັດການດຸນດ່ຽງນີ້ສ້າງປະໂຫຍດທີ່ຈິງຈັງ. ພວກເຂົາບໍ່ຖືກບັງຄັບໃຫ້ເລືອກລະຫວ່າງການຫາເງິນໃນປັດຈຸບັນ ຫຼື ການລົງທຶນໃນອະນາຄົດ. ແທນທີ່ຈະເປັນດັ່ງນັ້ນ, ການໃຊ້ຈ່າຍທີ່ເປັນປັນຍາໃນດ້ານ R&D ສະໜັບສະໜູນທັງການຫາປະໄພໃນໄລຍະສັ້ນ ແລະ ຍັງຈັດຕັ້ງຕຳແໜ່ງຂອງພວກເຂົາໃຫ້ແຂງແຮງສຳລັບສິ່ງທີ່ຈະເກີດຂຶ້ນຕໍ່ໄປໃນຕະຫຼາດ. ຜູ້ຈັດການໂຮງງານຫຼາຍຄົນທີ່ຂ້ອຍໄດ້ສົນທະນາກັບເຂົາເຈົ້າໄດ້ກ່າວເຖິງວ່າ ວິທີການນີ້ຊ່ວຍຮັກສາຄວາມມີແຮງຈູງໃຈຂອງທີມງານຂອງເຂົາເຈົ້າໄວ້ ເນື່ອງຈາກເຂົາເຈົ້າເຫັນເສັ້ນທາງທີ່ຊັດເຈນຈາກການທົດລອງໃນຫ້ອງວິຈັຍໄປສູ່ການນຳໃຊ້ຈິງຈັງຂອງລູກຄ້າ.

ການພັດທະນາຄວາມຍືດຫຸ່ນຂອງອົງການຕໍ່ກັບການຄິດແບບສັ້ນທັນໃຈ

ການແຂ່ງຂັນໃນອະນາຄົດ, ຟື້ນຟູງງົບປະມານທີ່ປ້ອງກັນຄວາມລົ້ມເຫຼວ, ແລະ ຕົວຊີ້ວັດການນຳພາທີ່ເຊື່ອມຕໍ່ກັບການປະດິດສ້າງ

ການສ້າງຄວາມຍືນຍົງຂອງອົງການຕ້ອງໃຊ້ຢຸດທະສາດທີ່ເປັນຮູບປະທຳເພື່ອຕໍ່ຕ້ານຄວາມກົດດັນຈາກການປະເມີນຜົນທຸກໆໄຕຣມາດ ໃນເວລາທີ່ສົ່ງເສີມການປະດິດສ້າງເຄື່ອງມືແທ້ທີ່ມີຄວາມກ້າວໜ້າ. ມີວິທີການສຳຄັນສາມຢ່າງທີ່ເຮັດໃຫ້ການປະຕິບັດໃນໄລຍະສັ້ນສອດຄ່ອງກັບການລົງທຶນດ້ານ R&D ໃນໄລຍະຍາວ:

• ການແຂ່ງຂັນໃນອະນາຄົດ ປະຕິບັດວົງຈອນການພັດທະນາທີ່ກິນເວລາ 90 ວັນ ໂດຍມີຈຸດປະສົງເພື່ອເຕັມທີ່ໃນເທັກໂນໂລຊີເລີ່ມຕົ້ນໃໝ່. ສິ່ງນີ້ເຮັດໃຫ້ທີມງານຕ້ອງອຸທິດ 30% ຂອງຄວາມສາມາດທັງໝົດໄປໃນການສ້າງຕົ້ນແບບທີ່ເກີນກວ່າເສັ້ນທາງຂອງຜະລິດຕະພັນໃນປັດຈຸບັນ, ເພື່ອຮັບປະກັນການພັດທະນາຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງ.
• ງົບປະມານທີ່ປ້ອງກັນຄວາມລົ້ມເຫຼວ ຈັດສັນງົບປະມານດ້ານ R&D ຈຳນວນ 15% ເພື່ອການທົດລອງທີ່ມີຄວາມສ່ຽງສູງ, ເພື່ອປ້ອງກັນການຄົ້ນຄວ້າທີ່ເປັນນະວັດຕະກຳຈາກການຫັກລົ້ມເນື່ອງຈາກການຫັກລົດຂອງການຫັກຄ່າໃຊ້ຈ່າຍ. ຜູ້ຜະລິດເຄື່ອງຈັກແຫ່ງໜຶ່ງເພີ່ມຈຳນວນການຈົດສິດທິບັດຂຶ້ນ 40% ຫຼັງຈາກນຳໃຊ້ການຈັດສັນງົບປະມານແບບນີ້.
• ຕົວຊີ້ວັດການນຳພາທີ່ເຊື່ອມໂຍງກັບການປະດິດສ້າງ ເຊື່ອມໂຍງ 25% ຂອງຄ່າຈ້າງຂອງຜູ້ບໍລິຫານກັບເປົ້າໝາຍດ້ານເທັກໂນໂລຊີໃນໄລຍະ 5 ປີ. ສິ່ງນີ້ເຮັດໃຫ້ການຈູງໃຈສອດຄ່ອງກັບການພັດທະນາເຄື່ອງມືແທ້ທີ່ຍືນຍົງ, ເນື່ອງຈາກຜູ້ນຳຈະໃຫ້ຄວາມສຳຄັນກັບການຈັດສັນທຶນທີ່ຍືນຍົງຫຼາຍກວ່າການເພີ່ມກຳໄລທັນທີ.

ໂດຍລວມແລ້ວ ເຄື່ອງຈັກເຫຼົ່ານີ້ໄດ້ຝັງຄວາມຍືນຢືນເຂົ້າໃນຈັງຫວະການດຳເນີນງານ ໂດຍປ່ຽນຄວາມຜັນແປຂອງຕະຫຼາດເປັນໂອກາດເຊິ່ງມີຄວາມສຳຄັນດ້ານຍຸດທະສາດ ໃນເວລາທີ່ຮັກສາຄວາມສົມດຸນຂອງການລົງທຶນດ້ານການຄົ້ນຄວ້າ ແລະ ວິຈັຍ (R&D).

ຄຳຖາມທີ່ຖາມບໍ່ຍາກ

ຜູ້ຜະລິດເຄື່ອງມືເພັດເຈີດເປັນຫຍັງຈຶ່ງເປັນບ່ອນທີ່ເກີດບັນຫາໃນການຮັກສາການມີກຳໄລ ແລະ ການປະດິດສ້າງ?

ຜູ້ຜະລິດເຄື່ອງມືເພັດເຈີດເປັນບ່ອນທີ່ເກີດບັນຫາໃນການຮັກສາຄວາມສົມດຸນລະຫວ່າງການມີກຳໄລທີ່ເກີດຂື້ນທັນທີ ແລະ ການປະດິດສ້າງທີ່ຍືນຍາວ. ຄວາມກົດດັນໃນການບັນລຸເປົ້າໝາຍການຫາກຳໄລໃນແຕ່ລະໄຕ້ເດືອນ ລາຄາວັດຖຸດິບທີ່ປ່ຽນແປງໄປເລື່ອຍໆ ແລະ ຂໍ້ກຳນົດດ້ານກົດໝາຍ ເມື່ອເກີດຂື້ນມັກຈະນຳໄປສູ່ການຫຼຸດລົງຂອງເງິນທຶນທີ່ໃຊ້ໃນການຄົ້ນຄວ້າ ແລະ ວິຈັຍ (R&D) ເຊິ່ງເຮັດໃຫ້ເກີດຄວາມສ່ຽງທີ່ຜະລິດຕະພັນຈະເກົ່າແກ່.

ກົດເກນ 70-20-10 ແມ່ນຫຍັງ ແລະ ມັນຖືກນຳໃຊ້ແນວໃດກັບຜູ້ຜະລິດເຄື່ອງມືເພັດເຈີດ?

ກົດເກນ 70-20-10 ແມ່ນເປັນຍຸດທະສາດການຈັດສັນທຶນທີ່ໃນນັ້ນ 70% ຂອງງົບປະມານຈະຖືກນຳໄປໃຊ້ໃນການປັບປຸງທີ່ເກີດຂື້ນທັນທີ, 20% ຖືກນຳໄປໃຊ້ໃນເຕັກໂນໂລຊີທີ່ສ້າງຕັ້ງຂື້ນເທິງພື້ນຖານຄວາມສາມາດທີ່ມີຢູ່ແລ້ວ, ແລະ 10% ຖືກນຳໄປໃຊ້ໃນການປະດິດສ້າງທີ່ກ້າຫານ ແລະ ມີຄວາມຍືນຍາວ.

ບໍລິສັດຈະສາມາດຈັດຫາເງິນທຶນສຳລັບການປະດິດສ້າງດ້ານການຄົ້ນຄວ້າ ແລະ ວິຈັຍ (R&D) ໄດ້ແນວໃດໂດຍບໍ່ສົ່ງຜົນຕໍ່ກຳໄລສຸດທິ?

ບໍລິສັດສາມາດຈັດຫາເງິນທຶນສຳລັບການຄົ້ນຄວ້າ ແລະ ການພັດທະນາ (R&D) ໂດຍການຈັດສີມຊັບພະຍາກອນທີ່ມີຢູ່ໃຫ້ເໝາະສົມ, ເຊັ່ນ: ການນຳໃຊ້ລາຍໄດ້ຈາກການບໍລິການທີ່ຄົງທີ່ເພື່ອຈັດຫາເງິນທຶນສຳລັບໂຄງການຄົ້ນຄວ້າທີ່ສຳຄັນ, ເຊິ່ງຈະເຮັດໃຫ້ອາຍຸການໃຊ້ງານຂອງຜະລິດຕະພັນຍາວຂຶ້ນ ແລະ ຫຼຸດຈຳນວນການຮ້ອງຂໍການຮັບປະກັນ.